Na een teleurstellende ervaring waarbij zusters niet de weg van liefde bewandelden, overdacht Amy Carmichael tijdens een slapeloze nacht van gebed de vraag: wat ken ik van de liefde van het kruis?
Ze schreef: 'En toen kwamen de als-gedachten bijna alsof ze hardop werden uitgesproken voor mijn innerlijk oor'. Deze gedachten zijn uitgegeven vanuit het verlangen dat ze iemand kunnen helpen begrijpen wat het leven van liefde inhoudt en wat het betekent om dat leven te leiden.
De ziel die onverhoeds verlicht wordt door een nieuwe straal van kennis van de liefde van God die op Golgotha schitterde, doet geen moeite om te bepalen hoeveel of hoe weinig ze tot dan toe van die liefde kende. Getroffen, versmolten, gebroken door het zien van deze liefde voelt ze dat alles wat ze voorheen kende in feite niets was, minder dan niets.
