Schleiermacher, genoemd kerkvader van de 19e eeuw en grondlegger van de z.g. praktische theologie, krijgt in onze tijd weer bijzondere aandacht.
In deze studie wordt eerst nagegaan welke plaats de Bijbel had in zijn leven. Van huis uit en in zijn vorming door de Herrnhutters kende hij Gods Woord. Maar door invloed van Verlichting en Vroeg-Romantiek wordt zijn religieuze belangstelling meer filosofisch ingekleurd en streept hij fundamentele elementen
van de Bijbel, zoals de verzoening door het bloed van Gods Zoon en de godheid van Christus, weg. Zijn preken zijn meer literair filosofische verhandelingen dan bijbels exegetisch gefundeerde verkondigingen van de redding in Jezus Christus.
Dit werkt door in de praktische theologie. Na analyse van zijn totaalconcept van de theologie en de plaats van de praktische theologie daarin, waarvoor de Bijbel bron noch norm is, worden de lijnen van de praktische theologie getekend. Dit deel van de theologie kent bij hem geen bijbels fundament en verwerkt ook geen bijbels materiaal. De inhouden zijn in wezen meer van filosofische, sociologische en historische aard dan bijbels theologisch gevuld. Het O.T. valt daarbij weg; het N.T. is van waarde voor zover het de vorming van het kerkelijke gemeenschapsleven en de daarbij behorende vroomheids-beleving bevordert. Een gereformeerd theoloog kan hem daarin niet volgen.
