Een echt nieuw begin is alleen mogelijk wanneer niets meer van eigen inbreng verwacht wordt, maar alles van God. Dat is wel een van de rode draden die door heel de Bijbel heenlopen. Het boek Samuël begint (weer) met zo'n uitzichtloze situatie. het volk wijkt af van de Here, met voorop de zonen van Eli, Hofni en Pinehas. Een uitzichtloze situatie lijkt het ook in huiselijke kring: Hanna is onvruchtbaar. Maar juist bij deze onvruchtbaarheid begint God opnieuw: God laat levenswater opborrelen uit bronnen die voorgoed opgedroogd leken. Hanna krijgt een zoon, Samuël, die instrument mag zijn om het volk weer bij de Here te brengen. Hij houdt het volk voor ogen dat er alleen verlossing mogelijk is wanneer een radicale keus voor de Here gemaakt wordt en de Baäls en Astartes worden losgelaten. Hoeveel geduld heeft de Here met zijn volk als later blijkt dat zijn volk het leven bij Hem alléén wel erg riskant vindt en dat hun een aardse koning wel zo veilig lijkt?
